"OCR" (Contén)

REPUBLICAS

Nome oficial do estado constituído o 7 de outubro de 1949 no territorio da Alemaña Oriental baixo o control do exército soviético dende o remate da Segunda Guerra Mundial. Trala caída do rexime comunista en 1989, foi anexionada á República Federal de Alemaña o 3 de outubro de 1990.

1. Alteración, habitualmente conxénita, do sentido cromático que fai que se teña unha visión das cores diferente da real.

2. Cambio da cor da pel ou do cabelo.

1. Non auténtico, finxido ou do que se dubida sobre a súa autenticidade.

2. Documento, texto ou libro sobre o que se dubida en canto á súa atribución, procedencia, data e, en xeral, sobre a súa realidade.

3. Cada un dos libros relixiosos que non se consideran canónicos. Os católicos chaman ‘apócrifos’ aos escritos que se parecen aos canónicos polo seu tema ou pola súa atribución a un autor inspirado. Os protestantes chámanos pseudoepigráficos, considerando apócrifos os libros do Antigo Testamento que só se conservan en versión grega e faltan no canon xudeu do s I: os libros de Tobías, de Xudit, da Sabedoría, o Eclesiástico, o de Baruc, Macabeos I e II e algúns capítulos dos de Ester e de Daniel; estes libros, denominados deuterocanónicos polos católicos, pasaron a facer parte do seu canon.

1. Dise de todo tipo de secreción glandular na que os produtos segregados se concentran nun extremo libre da célula e se eliminan xuntamente cunha porción de citoplasma da célula secretora, como na glándula mamaria.

2. Nome xenérico que designa unha glándula sudorípara que verte a súa secreción nun folículo piloso ou nun orificio pilosebáceo.

1. Nas igrexas orientais, legado ou representante diplomático dos patriarcas cerca doutros patriarcas, cortes imperiais ou organismos e personaxes correspondentes. A partir do s IX adquiren carácter de legados permanentes.

2. 1. Dignatario encargado de trasmitir os decretos e rescritos do Emperador bizantino ás provincias.

   2. Mandatario dos papas ou outros eclesiásticos próximo do Emperador bizantino.

1. 1. Forma de goberno na que o poder (kratos ‘dominio’) reside nun grupo social reducido e privilexiado por razóns de liñaxe, poder económico ou circunstancias persoais (moralidade, intelixencia, nivel cultural, heroicidade e esforzos pola comunidade, etc), identificados como os mellores (aristoi). O concepto, de cuño aristotélico, defínese como o ‘goberno de máis dun’, e distingue entre aristocracia, na que a finalidade que dirixe o goberno é a procura do ben xeral, e a aristocracia impura ou oligarquía, na que o goberno se dirixe ao ben particular. Stricto sensu, denomínase deste xeito a forma de goberno da sociedade grega da época Arcaica. O poder estaba en mans de terratenentes constituídos en castes hereditarias, como consecuencia tanto dos feitos bélicos causados polas invasións dorias como por afortunadas acumulacións de propiedades. Aínda que a natureza desta forza se alicerzaba no económico e no militar, a xustificación do seu poder era moral:...

   2. aristocracia obreira

      Concepto cuñado por E. Hobsbawn. Aplícase ao segmento especializado da clase obreira británica nos ss XIX e principios do XX nas industrias básicas, distinto económica e culturalmente do resto da masa obreira, que deu lugar aos dirixentes do movemento sindical.

2. Estamento nobre.

3. Conxunto de persoas ou cousas que se considera por riba das da mesma especie polas súas calidades.

1. Relativo ou pertencente á aristocracia.

2. De carácter distinguido.

1. Facer que se volva aristocrático.

2. olverse aristocrático.