"Silla" (Contén)

ESPA¥A

Concello da provincia de Sevilla, Andalucía (2.207 h [1996]). Inserto na área metropolitana de Sevilla, a expansión periurbana da capital andaluza provocou un forte crecemento demográfico nos últimos anos.

ESPA¥A

Concello da comunidade autónoma de Navarra, na comarca da Ribera de Navarra (2.511 h [1996]).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Ciudad Real, Castela A Mancha, no Campo de San Juan, drenado polo Guadiana (6.495 h [1991]). No seu termo atópanse as lagoas de Ruidera.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Ciudad Real, Castela A Mancha, no Campo de Calatrava, drenado polo Tirteafuera (5.500 h [1991]).

GALICIA

Poeta. Tipógrafo de profesión, publicou poemas en xornais, ás veces baixo o pseudónimo de Noé Vila. Foi un dos contertulios da Cova Céltica e en 1907 apareceu como asinante do Manifiesto solidario de septiembre, acta fundacional do movemento da Solidaridad Gallega. Como poeta publicou o volume bilingüe Nada (1906). Recibiu o premio da Académie Montréal e do Athenée des Troubadours pola tradución da obra Magali de Federico Mistral e pola súa vinculación co movemento dos felibres, trobadores modernos provenzais.

PERSOEIRO

Escritor. A partir de 1934 comezou a practicar unha política activista con certos trazos fascistas. Chegou a ser un dos xornalistas máis coñecidos da colaboración con Alemaña durante a Segunda Guerra Mundial. Foi director do semanal Je suis partout (1937-1943). Foi fusilado.

1. 1. Figura, obxecto ou espazo de forma cadrada ou rectangular, especialmente cando está estampado sobre unha tea.

   2. Armazón, xeralmente de forma cadrada ou rectangular, que sostén algunha cousa polos bordos ou que deixa o espazo para que encaixe algunha cousa.

   3. Pintura, debuxo ou gravado non mural, realizado normalmente sobre tea ou táboa e enmarcado.

   4. Antiga formación da infantería en figura de cuadrilátero presentando catro caras ao inimigo. Practicábase contra as cargas de cabalería en campo aberto, mentres que coa difusión das cargas de fogo perdeu toda a súa efectividade.

2. 1. Texto resumido ou gráfico, normalmente encadrado ou esquematizado por medio de chaves ou de casas, que destaca do resto do texto e que pode ocupar unha ou máis páxinas. OBS: Tamén se denomina cadro sinóptico.

   2. Exposición oral ou escrita que se realiza con respecto a un determinado tema ou asunto.

   3. cadro de financiamento

      Presentación, con carácter de recapitulación, do conxunto de movementos de fondo que operou unha empresa no curso dun exercicio económico, no que se detallan as diversas orixes dos recursos obtidos e as aplicacións que se fixeron, en inmobilizado e en circulante. OBS: Chámase tamén cadro de orixe e de aplicación de fondos.

3. Armadura metálica dunha bicicleta.

4. ...

1. Poñer algo nun marco ou cadro.

2. Servir de marco a algunha cousa.

3. 1. Incluír algo nun esquema de clasificación, organización ou contexto.

   2. Incorporar a alguén nun determinado grupo, especialmente nun de tipo militar ou político.

4. Colocar unha cousa no centro doutra.

5. Eliminar as partes sobrantes nunha imaxe ou situala nun lugar axeitado dentro da composición total.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de León, Castela e León, situado no páramo leonés, ao SL da capital provincial e drenado polo río Esla (1.754 h [2001]). A súa economía céntrase na agricultura e nas industrias alimentarias. Está situado á beira do Camiño Francés de peregrinación a Santiago, e do seu patrimonio cultural destacan as murallas medievais, o convento de San Agustín e o mosteiro de San Miguel de la Escalada.

PERSOEIRO

Actor, autor e director teatral. En 1946 debutou no teatro profesional na compañía de Alejandro Ulloa, e pouco despois no cine co filme Mariona Rebull (1947). En 1977 foi nomeado director do Centro Dramático Nacional, e a mediados da década de 1980 fundou a Compañía Nacional de Teatro Clásico. Foi director do Instituto de las Artes Escénicas y la Música (INAEM) do Ministerio de Cultura (1989-1990). Dirixiu obras de autores clásicos e modernos, das que destacan Marat-Sade (1968), Tartufo (1978) e El Misántropo (1997), e tamén de produción propia, como Yo me bajo en la próxima...y usted? (1982) e Tan lejos, tan cerca (1998). Recibiu o Premio Nacional de Interpretación (1960), o Premio Nacional de Teatro (1974), a Medalla de Oro al Mérito en las Bellas Artes (1991) e o galardón de honra dos premios Max de teatro (2000).

1. Pequena tira de tea, coiro ou cordón que, cosida en forma de lazo ou con ollais, serve para enganchar un botón.

2. Tira de tea, coiro ou outro material que serve para suxeitar o cinto.

3. Obxecto formado por dúas pezas de metal que se engachan entre si para unir dúas partes dunha peza de roupa.

4. 1. Técnica de execución guitarrística que designa a presión simultánea do dedo índice sobre todas as cordas dun mesmo traste.

   2. Dispositivo a maneira de abrazadeira que se pode colocar sobre calquera dos trastes do mango dunha guitarra e que produce un efecto equivalente ao da técnica de execución homónima.

1. Rexión anatómica sobresaínte, situada entre o van e as coxas, e formada polo ensanchamento dos cadrís. A cadeira articúlase mediante o xogo da cavidade acetabular do cadril, que ten aumentada a superficie articular cunha cartilaxe, e a cabeza do fémur; ao mesmo tempo, está fixada por catro ligamentos que permiten os movementos de flexión, extensión, abdución, addución, rotación e circundución.

2. 1. Asento individual con respaldo, con ou sen brazos, xeralmente con catro patas. Apareceu por primeira vez en Exipto, onde lle puxeron patas imitando as dos animais. Esta tradición obsérvase tamén no mundo asirio. Os gregos e romanos fixéronas pregables, en forma de tesoira, dobre ou múltiple. As cadeiras medievais teñen unha orixe monárquica ou eclesiástica. No Renacemento adquiriu unha maior difusión como obra de arte, sobre todo no s XVII (estilos Luís XIII e Luís XIV) e no s XVIII (estilos Luís XV, Luís XVI e Chippendale). No modernismo creceu o interese por adecuar a cadeira ao corpo humano. Máis tarde co deseño industrial tamén se cambiaron os materiais, e substituíuse a madeira polo plástico, o aluminio ou o aceiro.

   2. Banqueta con tres patas utilizada como asento.

   3. cadeira con ouriñal

      Cadeira destinada aos nenos pequenos ou á xente maior imposibilitada, cun burato redondo no asento, para colocar un ouriñal.

   4. cadeira curul

      Asento que empregaban os edís patricios romanos.

   5. cadeira de brazos

      Cadeira con barras laterais para descansar os brazos; adoita levar o asento almofadado.

   6. cadeira de frade

      Cadeira con brazos que leva o asento e o respaldo de coiro cravados.

   7. cadeira de rodas

      Cadeira con rodas laterais grandes, a miúdo pregable, que permite os desprazamentos ás persoas incapacitadas.

   8. cadeira eléctrica

      Artificio en forma de asento, utilizado para executar as persoas que están condenadas a pena de morte, mediante unha descarga eléctrica de máis de 2.000 V. Inventouna T. A. Edison en 1888.

   9. ...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de València, Comunitat Valenciana (16.208 h [2001]). Ten cultivos de arroz, laranxeiras e hortalizas e industria química, téxtil e metalúrxica.

PERSOEIRO

Escritor finlandés. Da súa obra destacan, ademais de contos e libros de memorias, Elämä ja aurinko (Sol da vida, 1916), Hurska kurjuus (Santa miseria, 1919), Nuorema nukknut (Mozos apagados, 1931) e Miehen tie (A vida do home, 1932). Recibiu o Premio Nobel de Literatura (1939).