"Sisto" (Contén)

1. Termo impropiamente aplicado á diminución importante da calidade das contraccións cardíacas que dá lugar a un estado de insuficiencia circulatoria permanente.

2. Hiposistolia grave.

1. Consello e tribunal privado dos emperadores romanos, coñecido tamén como consistorium ou consilium principis. Reuníase para asesorar o gobernante en materia lexislativa e administrativa. No goberno do Emperador Adriano sufriu algunhas modificacións, recibiu atribucións xudiciais e fixouse unha organización estable. O Emperador Diocleciano cambiou a súa organización, presidida dende aquela polo vicarius a consiliis sacris e composto polo cuestor do palacio, o xefe do servicio, os ministros de finanzas e os comites. Despois desta reorganización recibiu o nome de sacrum consilium.

2. Consello solemne de cardeais e outros dignatarios pontificios presididos polo papa. A medida que as congregacións de cardeais se ían transformando nas actuais congregacións da curia, converteuse nunha cerimonia formularia na que se proclamaba o nomeamento de bispos, arcebispos e cardeais, e se decidía oficialmente as canonizacións.

3. 1. Conxunto dos edís dun concello. Tamén se denomina corporación municipal.

   2. Edificio público onde se reúne a corporación municipal e que serve de sede principal dos seus órganos administrativos. Tamén se denomina casa do concello.

GALICIA

Militar e escritor. Estudiou humanidades no seminario diocesano da súa vila natal e fixo carreira militar na que acadou o grao de capitán do VIIº Rexemento de Navarra na Terceira Guerra Carlista. En 1872 sufriu cadea no castelo de Santo Antón da Coruña e, posteriormente, exiliouse a Francia e Cuba, onde formou parte do consello de redacción da revista Follas Novas, na que inseriu colaboracións en castelán centradas en temas sociais e políticos e en figuras sobranceiras da historia de Galicia. Nesa mesma publicación deu a coñecer a novela A Besta! asinada co pseudónimo Xan de Masma. A obra publicouse por entregas entre o 29 de xaneiro e o 24 de decembro de 1899, a primeira parte, e entre o 7 de xaneiro de 1900 e o 30 de decembro dese mesmo ano, a segunda. Consta de catro partes: dúas pseudoensaísticas, o prólogo e o epílogo, nas que teoriza sobre o naturalismo incorporando postulados de Émile Zola e seus propios sobre o tema; e dúas propiamente narrativas, a primeira composta por catorce...

PERSOEIRO

Pintor e vidreiro. De orixe flamenga, documéntase en Galicia entre 1523 e 1533. En Santiago traballou na capela e na sancristía do Hospital Real (1525-1532) na realización de vidreiras. Con Tristán de Taboada realizou o retablo da capela da Santa Cruz na catedral compostelá, onde se lle atribúe A lamentación sobre Cristo morto, pintura mural situada no sepulcro do arcebispo Alonso Sánchez Moscoso na capela do Santo Espírito. Traballou tamén en San Martiño Pinario e no mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil. A súa pintura encádrase no estilo hispanoflamengo.

PERSOEIRO

Papa (1471-1484). De nome Francesco della Rovere o seu pontificado, caracterizado polo nepotismo, enfrontouno a Florencia (1478), Nápoles (1482) e Venecia (1483). Outorgoulles a Inquisición aos Reis Católicos para todos os reinos peninsulares (1478). Introduciu a festa da Inmaculada Concepción (1476) e encargou a construción da Capela Sistina.

PERSOEIRO

Papa (1585-1590). De nome Felice Peretti, foi inquisidor en Venecia (1557), bispo de Sant’Agata dei Goti (1566) e de Fermo (1571-1577). Aplicou a reforma tridentina que reestruturaba a curia romana (1588) e fixou en setenta os membros do colexio cardinalicio. Preocupouse polos problemas urbanos de Roma; de feito, un dos acuedutos que fornecen de auga a cidade leva o seu nome (Acqua Felice).

PERSOEIRO

Pintor. Traballou nas igrexas de Santa María de Dozón e San Xoán do Sisto, así como en Santa María de Augas Santas e Santa María de Cobelas. Destaca a representación do Lavatorio en San Xoán do Sisto.