circulación

Acción de circular. Ex: Ten mala circulación sanguínea. Cando viñamos vimos un terrible accidente de circulación.

Conxunto de vehículos que circulan.

Número que representa a tiraxe dunha publicación. Os prezos referidos á publicidade varían segundo o número de exemplares editados. Enténdese por circulación bruta a que representa unha cifra total de exemplares que chegan ao lector, neta á que se lle resta os exemplares gratuítos e restrinxida se a publicación se distribúe segundo unha subscrición.

Sistema das grandes correntes de aire mediante o que se redistribúe a enerxía procedente da radiación solar e o vapor de auga para acadar o equilibrio enerxético terrestre. A súa acción é responsable do réxime climatolóxico. En superficie, sobre o Ecuador, a maior perpendicularidade dos raios solares quenta as masas de aire superficiais que experimentan así, pola súa menor densidade, procesos convectivos. Este proceso convértese en subsidente sobre os trópicos, co que se crean áreas de altas presións a partir das que, desde cada hemisferio, se poñen en marcha en dirección ás baixas ecuatoriais os ventos alisios, que conflúen na fronte de converxencia intertropical en latitudes maiores ou menores segundo a estación, cara ao trópico do hemisferio setentrional no solsticio de verán e cara ao meridional no solsticio de inverno. Cara ás latitudes medias, as altas subtropicais envían os ventos do O (westerlies) que van confluír nunha nova fronte, a polar, cos ventos do L que desde os polos se encamiñan cara ao Ecuador. Nesta discontinuidade frontal, en función do contraste térmico entre as masas de aire encontradas, xéranse todas as perturbacións que de O a L varren as latitudes medias. Nas latitudes altas pódese formar unha nova fronte entre as masas das latitudes medias e as árticas ou antárticas (a fronte ártica no hemisferio boreal), pero é menos constante e importante ca a fronte polar. En todo caso, nos polos, a anomalía térmica negativa prolongada incide no dominio das altas presións térmicas. A circulación xeral atmosférica constitúese, pois, en cinco aneis zonais que, aínda que manteñen cadansúa circulación propia e independente, están comunicados entre si por correntes meridianas que manteñen o equilibrio enerxético planetario. Pola súa parte, os factores xeográficos modifican rexional e localmente este esquema, co que se orixinan mecanismos peculiares que tamén contribúen ao intercambio enerxético interlatitudinal, como o dos monzóns asiáticos. Todo o mecanismo sofre unha variación latitudinal estacional en función do movemento aparente do Sol ao longo do ano. En altura, as discontinuidades frontais de superficie das latitudes medias e altas vense dirixidas por correntes do O das que a máis importante é a polar. Esta corrente de altura mantén dous réximes circulatorios distintos, un rápido, zonal, e outro lento no que se describen sinuosidades que tenden a estrangularse para recuperar de novo o réxime zonal. Estas sinuosidades contribúen ao intercambio enerxético interlatitudinal, co que quedan a un lado, masas cálidas, e ao outro, masas frías. En superficie, a desigual repartición da presión debido á distinta incidencia da radiación solar, incide na creación de centros de acción cun importante papel reitor sobre a circulación; son as baixas presións ou borrascas e as altas presións ou anticiclóns. Nas primeiras, o aire no hemisferio norte xira no sentido contrario ao das agullas do reloxo e ao contrario no hemisferio austral, mentres nas segundas o proceso é o inverso, ao xirar o aire no sentido das agullas do reloxo no hemisferio norte e ao contrario no meridional. As borrascas ou perturbacións son un fenómeno ondulatorio que nace e se desenvolve ao longo das frontes, aínda que poden non estar ligadas a estas, como os ciclóns tropicais, menos duradeiros no tempo pero máis intensos cós ciclóns ou baixas presións das latitudes medias. Galicia, situada nas latitudes medias, vese afectada polos mecanismos circulatorios propios dese anel zonal. A corrente de altura polar inflúe directamente sobre o país durante a estación invernal, normalmente libre da súa acción no verán e en función da subida latitudinal do fluxo do O, a causa da maior perpendicularidade dos raios solares sobre o trópico do hemisferio boreal tralo solsticio de verán. No inverno, sobre todo, e esporadicamente na época estival, as perturbacións da fronte polar asociadas á corrente en chorro de altura varren insistentemente o territorio galego que obedece a mecanismos diferenciados. Se o réxime da corrente de altura é zonal, en superficie dáse un paso rápido dunha familia perturbada de compoñente O que xera tempo inestable. Pero, se o seu réxime é lento, é dicir, ondulado, as sinuosidades que entón describe a corrente afectan a Galicia dobremente, dependendo de que o espazo sinóptico quede á dereita da corrente, enmarcado entón na sinuosidade que se corresponde coa cuña de aire cálido tropical cara ao N (as chamadas cristas planetarias, que en superficie se corresponden co anticiclón subtropical), ou queda á esquerda da corrente, encadrado daquela na sinuosidade correspondente á cuña de aire frío polar cara ao S (os chamados vales ou valgadas planetarias, que en superficie se corresponden cos centros das depresións ou das perturbacións). No caso do marco dunha crista planetaria, o esquema en superficie correspóndese coa invasión das masas anticiclónicas subtropicais do bordo continental ou do seu mesmo centro. Canto máis se centre o anticiclón no bordo continental, a advección que chega ao país tenderá a ser de compoñente NL, mentres que canto máis cara ao centro vaia, a compoñente tenderá a ser máis ben do L ou SL, mesmo en ocasións do S ou SO. Trátase en todo caso de situacións que inciden en tipos de tempo soleados, fríos no inverno, sobre todo no tocante ás temperaturas mínimas, e cálidos no verán. De situarse pola contra no marco das valgadas planetarias, en superficie as borrascas da fronte polar varren o territorio galego con distinta compoñente, dependendo de se o espazo sinóptico se sitúa no flanco oriental do val, co que se produce a advección do SO, ou se o fai no flanco occidental, que produce unha advección do NO. Dun ou doutro xeito, trátase de situacións que provocan un tipo de tempo inestable, con precipitacións abundantes e temperaturas mornas. Pode ocorrer que no tránsito entre a afección sobre o espacio sinóptico galego dunha crista e dunha valgada ou viceversa, o país quede situado de xeito que se dean mecanismos de circulación meridiana, contrapostos aos anteriores, zonais, que inciden en adveccións do N e do S, que se corresponden con tipos de tempo, respectivamente, inestable (aínda que menos que nos casos de mecanimos circulatorios zonais) e frío, o primeiro, inestable e morno o segundo, (aínda que este pode ter unha variante fría e seca se a procedencia da advección é continental de retorno). Á marxe da corrente do O de altura, danse outros mecanismos circulatorios sobre Galicia, menos frecuentes cós anteriores, como os embolsamentos de aire frío e a fronte meridiana ou dos alisios. Os embolsamentos de aire frío en altura teñen a súa orixe nas masas polares das valgadas planetarias, pero a súa evolución posterior é allea ás mesmas. Cando a corrente en chorro de altura retarda a súa velocidade, describe sinuosidades que cada vez se fan máis marcadas ata acabar por estrangulárense, co que quedan as valgadas planetarias convertidas en superficie en borrascas separadas do chorro do O, que afectan a Galicia practicamente con calquera compoñente, e que provocan un tipo de tempo inestable, con precipitacións de débiles a moderadas, e temperaturas variables en función da compoñente, frías do N, mornas ou cálidas do S. Se os embolsamentos de aire frío en altura se relacionan orixinariamente coas masas polares, a fronte meridiana non ten que ver con elas. Orixínase na discontinuidade pouco marcada, dada por dúas células anticiclónicas subtropicais situadas lonxitudinalmente contiguas, de xeito que a máis oriental envía desde o seu flanco sudoccidental masas cálidas cara ao N e a máis occidental envía desde o seu flanco nororiental masas máis frescas cara ao S. Neste encontro orixínanse modestas perturbacións que afectan ao país cunha compoñente raramente norteada, case sempre do SO ou do SL, e inciden en tipos de tempo mornos e con precipitacións débiles ou moderadas na maior parte dos casos, a non ser que sobre este mecanismo superficial coincida en altura un embolsamento de aire frío, do que resultan as precipitacións tan ou máis abondosas como no caso das masas perturbadas polares. En definitiva, Galicia vese afectada polos mecanismos circulatorios propios das latitudes medias, representados pola corrente en chorro polar, pero tamén por mecanismos propios de latitudes medio-baixas, como os embolsamentos e a fronte dos alisios, feito que sinala o carácter transitorio entre as latitudes medias e baixas.

Cantidade numérica definida, dentro dun campo vectorial V , como o límite da suma dos produtos escalares elementais V ·d s correspondentes aos diferentes elementos de curva considerados, cando a lonxitude destes elementos tende a cero. Vén dada pola integral curvilínea ? c V ·d s .