cohesor
cohesor
(< lat cohaesu ‘unido’)
s
m
[TECNOL]
Detector de oscilacións eléctricas de alta frecuencia baseado na diminución repentina da resistencia dun condutor metálico imperfecto ao ser sometido a un campo eléctrico de alta frecuencia. Inventado por E. Branly (1890), consta dun tubo que contén dous electrodos metálicos entre os que hai gránulos ou limaduras de ferro. Utilizouse en radiotelegrafía.