copulativo -va

(< lat copulatīvu)

adx
Que liga unha cousa con outra.
[LING]
1. conxunción copulativa
  Conxunción que indica o enlace entre dous ou máis termos ou cláusulas dun mesmo nivel. En galego son conxuncións copulativas e, mais e nin, pero tamén se distinguen as locucións copulativas e mais e a mais, que desempeñan a mesma función.
  
  Ex: Estudia e traballa ó mesmo tempo. Comeu unha mazá e mais unha pera na merenda.
2. verbo copulativo
  erbos que forman predicados dun sintagma nominal suxeito xunto cun adxectivo ou substantivo, con función atributiva (
  
  Ex: Ana é alta), identificativa (Ex: Esta nena é Ana) e locativa (Ex: Ana está na praia). Os verbos copulativos son ser e estar, pero tamén poden actuar como tales parecer e quedar. Na gramática xenerativa estes verbos son unicamente os portadores do tempo, modo, persoa e número do predicado.
función copulativa [FILOS]
Función correspondente á conxunción (conectiva binaria) e que aparece na lóxica en forma de proposicións ou siloxismos.

Palabras veciñas