corrida

Acción de correr ou correrse.

Festexo típico español no que se lidan touros bravos.

Acción de experimentar unha exaculación.

Actividade lúdica de pesca que tiña lugar na ría de Pontevedra en xornadas festivas. Consistía en agrupar en bandadas os arroaces e levalos a un sitio cercado cunha rede. Unha vez reunidos, os mariñeiros lanzaban dende as embarcacións os seus arpóns, provistos dunha punta que cravaban na pel do animal e aos que se lles ataba unha ave ou un obxecto que identificase o mariñeiro que fixera o lanzamento.

Xogo popular que se celebra no Entroido ou no domingo de Pascua. Para comezar, nalgúns lugares o galo céibase no medio dun curro de veciños e alí tíranlle laranxas bravas ata deixalo aparvado. Logo vén o xogo da pita cega, no que toman parte os mozos do lugar, que pode ter variantes: uns enterran o galo deixándolle fóra da terra só a cabeza, na que teñen que bater cunha espada os participantes; outros pendúrano polas patas dunha corda posta entre dúas árbores ou casas e os xogadores teñen que atinar con el; outros méteno dentro dunha ola de barro e o xogador ten que escachala cun pao. Antes de matar o animal, fórmase un tribunal popular que o xulgará por todos os delitos que cometeu ao longo da súa vida. A farsa remata coa lectura do testamento. A corrida nunca desapareceu de todo e hoxe en día hai lugares que a intentan recuperar malia a prohibición gobernamental.