defraudar

(< lat defraudāre)

v t
Privar a unha persoa física ou xurídica do que lle pertence por dereito.
Confrontacións: desfalcar, estafar.
v t [DER/ECON]
Eludir o pagamento de tributos mediante a ocultación da base impoñible real.
Confrontacións: desfalcar, estafar.
v t [DER]
Cometer un delito contra a propiedade caracterizado pola concorrencia dun engano e dun prexuízo económico á persoa física ou xurídica defraudada.
v t
Causar frustración unha cousa ou unha persoa por non ser como se agardaba.

Ex: O xogador defraudou as expectativas do equipo e do público.
Sinónimos: decepcionar. Confrontacións: desencantar, desilusionar.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO defraudar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles defraudo
defraudas
defrauda
defraudamos
defraudades
defraudan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles defraudaba
defraudabas
defraudaba
defraudabamos
defraudabades
defraudaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles defraudei
defraudaches
defraudou
defraudamos
defraudastes
defraudaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles defraudara
defraudaras
defraudara
defraudaramos
defraudarades
defraudaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles defraudarei
defraudarás
defraudará
defraudaremos
defraudaredes
defraudarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles defraudaría
defraudarías
defraudaría
defraudariamos
defraudariades
defraudarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles defraude
defraudes
defraude
defraudemos
defraudedes
defrauden

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles defraudase
defraudases
defraudase
defraudasemos
defraudasedes
defraudasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles defraudar
defraudares
defraudar
defraudarmos
defraudardes
defraudaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
defrauda
-
-
defraudade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles defraudar
defraudares
defraudar
defraudarmos
defraudardes
defraudaren

Xerundio defraudando

Participio defraudado
defraudada
defraudados
defraudadas