defraudación

defraudación

(< latdefraudatĭōne)

  1. s f

    Acción e efecto de defraudar.

  2. defraudación da propiedade industrial [DER]

    Defraudación cometida contra a propiedade industrial que inclúe as accións de competencia ilícita e a falsa indicación de competencia, falsificación, imitación e usurpación.

  3. defraudación da propiedade intelectual [DER]

    Defraudación que priva a outra persoa do que por dereito lle corresponde como propiedade sobre unha produción intelectual. Un tipo desta defraudación é a referida á propiedade literaria. A pena que deriva deste delito implica a perda dos exemplares publicados ilegalmente, que han ser devoltos ao propietario defraudado nos seguintes casos: cando se falsifique o título dunha obra ou se imprima coma se fose editada en España cando xa estaba publicada no estranxeiro; cando se importen obras sen pagar os correspondentes dereitos de alfándega; cando nas obras se imiten os títulos doutras para que sexan confundidas con estas; cando se leven a cabo, en España, reproducións de obras de propiedade particular, publicadas en castelán por primeira vez no estranxeiro; e cando se prexudica a autores estranxeiros con algunha das accións mencionadas, sempre e cando entre España e o país estranxeiro implicado exista reciprocidade.

  4. defraudación tributaria [DER/ECON]

    Defraudación que realiza o suxeito pasivo co fin de cometer unha fraude á Facenda Pública eludindo o pago dos tributos e o cumprimento das demais obrigas tributarias. Supón a vulneración dunha norma administrativa e a diminución de ingresos para a Facenda Pública.

Palabras veciñas

deformar | deforme | deformidade | defraudación | defraudador -ra | defraudar | Defregger, Franz von