dehiscencia

(< lat dehiscentĭa, ppres de dehiscĕre ‘abrirse’)

1. s f [BIOL]
  Proceso polo que un órgano animal ou vexetal se abre de forma espontánea para dar saída ao seu contido.
2. dehiscencia ascendente [BIOL]
  Dehiscencia lonxitudinal na que o órgano comeza a abrir pola súa base.
3. dehiscencia circuncisa/transversal [BIOL]
  Dehiscencia na que o órgano se abre ao ancho.
4. dehiscencia loculicida [BOT]
  Dehiscencia que se produce ao fenderse os carpelos que forman o froito ao longo do seu nervio medio.
5. dehiscencia lonxitudinal [BIOL]
  Dehiscencia que ten lugar ao longo do órgano.
6. dehiscencia operculicida [BIOL]
  Dehiscencia que se realiza mediante a separación dun opérculo.
7. dehiscencia placenticida/septicida/sutural [BOT]
  Dehiscencia que se produce pola separación dos carpelos que forman o froito, seguindo as liñas de unión.
8. dehiscencia poricida [BOT]
  Deshiscencia que se produce pola apertura de poros ou orificios.
[FISIOL]
1. s f
  Separación natural ou espontánea dunha parte do organismo.
2. dehiscencia folicular
  Rotura do folículo De Graaf, na metade do ciclo menstrual, que permite o desprendemento do óvulo.

Palabras veciñas