dote

(

s m
1. [DER]
  Conxunto de bens que lle daba unha muller ao home cando contraían matrimonio, e os que durante o matrimonio esta adquiría por herdanza, legado ou doazón. Este costume aboliuse en España en 1981. En caso de disolución do matrimonio, o dote debíalle ser restituído á muller ou aos seus herdeiros.
2. [RELIX]
  Patrimonio que a familia dun profeso entregaba á orde ao ingresar nela.
s m
Calidade ou aptitude dunha persoa. OBS: Emprégase xeralmente en plural.

Ex: O mellor dote que ten para o canto é o timbre da súa voz. Os seus extraordinarios dotes artísticos fixeron que triunfara en pouco tempo.

Palabras veciñas