ebionita

Relativo ou pertencente ao ebionismo.

Individuo pertencente ao grupo xudeocristián dos ebionitas.

Grupo xudeu de orixe incerta, coñecido tamén como nazarenos pola súa defensa dun ideal de pobreza, que se afastaba da preocupación polos aspectos cerimoniosos da lei para centrarse só no seu contido moral. Integrado probablemente por esenios convertidos ao cristianismo despois do 70 d C, defendía un ríxido monoteísmo unipersoal no que negaban a divindade de Cristo, malia consideralo superior aos anxos. Rexeitaban as ensinanzas de san Paulo e considerábano un apóstata por situar as ensinanzas de Cristo por riba da Lei de Moisés. Estendéronse dende Persia ata Siria e empregaban como libro sagrado o Evanxeo dos Hebreos. Posteriormente, confundiuse co agnosticismo. A partir do s VI existen poucos datos do movemento ebionita, que desapareceu tralas invasións islámicas do s VII.