Eco, Umberto

Filósofo, semiólogo e escritor. Licenciado en Filosofía pola Università degli studi di Torino e doutor en Semiótica pola Università degli studi di Bologna. Foi editor de programas culturais da RAI (1954-1959), profesor de estética na Università degli studi di Torino (1961-1964), profesor de comunicación visual na facultade de Arquitectura da Università degli studi di Firenze (1966-1969), profesor de semiótica na Università degli studi di Bologna (1971-1975) e desde 1999 director da Scuola Superiori di Studi Umanistici da Università degli studi di Bologna. Deu cursos, entre outras universidades europeas e americanas, na University of Harvard, na University of Cambridge e na École Normale Superieure de París. Foi director da revista VS-Quaderni di Studi Semiotici desde 1971, secretario xeral da International Association for Semiotic Studies (1972-1979) e membro do consello de redacción de Semiótica, Poetics Today, Struturalist Review e Problemi dell’informazione, entre outras publicacións internacionais. Colaborou como columnista, entre outros xornais, en Il giorno, Il Corriere della Sera, La Repubblica e L’Espresso. A súa actividade intelectual centrouse na análise da linguaxe e da comunicación e na semiótica, dentro da que distinguiu dous tipos de signos, os lingüísticos e os non lingüísticos, como por exemplo os acenos faciais. Definiu a filosofía non como un fenómeno individual senón como unha realidade complexa cargada de mensaxes sociais procedentes dos medios de comunicación de masas, polo que considerou necesario analizar as redes dialécticas formadas polas relacións persoais, interpersoais e colectivas para comprendela. Por outra parte definiu a cultura como un conxunto de sistemas simbólicos na liña de Claude Lèvi-Strauss. Os seus estudios da investigación semiótica centráronse na análise das estratexias da mentira e nos abusos da linguaxe, como mecanismos que as estruturas de poder poñen en práctica para manter o seu dominio ao longo da historia. Das súas obras destacan entre outras Il problema estetico in San Tommaso (O problema da estética en San Tomé de Aquino, 1956), Opera Aberta (Obra Aberta, 1962), Apocalittici e integrati (Apocalípticos e integrados, 1964), La definizione dell’arte (A definición da arte, 1968), Il signo (O signo, 1971), Tratatto di semiótica generale (Tratado de semiótica xeral, 1975), Como si fa una tesi di laurea (Como se fai unha tese, 1977), Semiotica e filosofia del linguaggio (Semiótica e filosofía da linguaxe, 1984), I limiti dell’a interpretazione (Os limites da interpretación, 1990), La ricerca della lingua perfeita nella cultura europea (A procura da lingua perfecta na cultura europea, 1993) e Tramegonza e ironia (Entre a mentira e a ironía, 1998). Na súa produción novelística destaca Il nome della rosa (O nome da rosa, 1980), Il pendolo de Foucault (O péndulo de Foucault, 1988), L’isola del giorno prima (A illa do día de antes, 1994) e Baudolino (2000). Foi membro, entre outras institucións, do Forum Internacional da UNESCO, da Académie Universelle des Cultures de París e da Academia delle Scienze de Boloña. Recibiu varios galardóns como o de cabaleiro da Legion d’Honneur (1993), o de Cavalieri di Gran Croce al Merito della Repubblica Italiana (1996) e o Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades (2000).

Cronoloxía