Eiroa García, Jorge Juan

Eiroa García, Jorge Juan

Arqueólogo e escritor. Doutorouse en Filosofía e Letras pola Universidad de Zaragoza coa tese Notas para un estudo de la Edad del bronce en Galicia. Foi profesor na Universidad de Zaragoza (1970-1982) e catedrático de Prehistoria na Universidade de Santiago de Compostela (1983), e dende 1984 na Universidad de Murcia. No eido da arqueoloxía, dirixiu traballos de campo en Galicia, Castela e León, Aragón, Murcia e América Latina, entre os que destacan os realizados no castro de Borneiro (1968 e 1974). No eido da historia e da xeografía do urbanismo, destacan os proxectos de investigación “El impacto del urbanismo colonial en el valle de Moche (Perú)” e “Estudio histórico y geográfico para la recuperación de los cascos históricos del noroeste de la región de Murcia”. Colaborador en revistas especializadas (Cuadernos de Estudios Gallegos, Caesaraugusta, etc), foi coautor, entre outras obras, de Nociones de tecnología y tipología en prehistoria (1999) e autor de Sobre la edad del bronce en el noroeste de la península hispánica (1973-1974), Guía de los petroglifos de Muros (1984), La prehistoria, Paleolítico y Neolítico (1994), La prehistoria. La Edad de los Metales (1999) e Nociones de prehistoria general (2000). Como poeta publicou A viva voz (1969), El Enaciado (1970), Tierra adentro (1971), La contienda final (Premio de Creación Literaria Universidad de Murcia, 1986) e El sueño de Estambul (Premio Ciudad de Jumilla, 1988); en canto á narrativa, publicou Ahora llegan los perros (Premio Ciudad de Jaca, 1981), El rojo color del agua (Premio San Jorge, 1983) e El muerto de Guayaquil (Premio Ciudad de León, 1994); e como autor dramático Alma y los unicornios (Premio de Guiones Originales, 1969), El cuarto ángel de la ira (1970) e Bus Stop (1981).

Cronoloxía

  • Nacemento

    Lugar : Laxe