endebedar

(< débeda)

v t
Facer contraer débedas a alguén.

Ex: Fixo unha compra que o endebedou en mil euros.
v pron
Contraer débedas cunha persoa física ou xurídica.

Ex: Mercou un coche e endebedouse para pagalo.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO endebedar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles endebedo
endebedas
endebeda
endebedamos
endebedades
endebedan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles endebedaba
endebedabas
endebedaba
endebedabamos
endebedabades
endebedaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles endebedei
endebedaches
endebedou
endebedamos
endebedastes
endebedaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles endebedara
endebedaras
endebedara
endebedaramos
endebedarades
endebedaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles endebedarei
endebedarás
endebedará
endebedaremos
endebedaredes
endebedarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles endebedaría
endebedarías
endebedaría
endebedariamos
endebedariades
endebedarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles endebede
endebedes
endebede
endebedemos
endebededes
endebeden

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles endebedase
endebedases
endebedase
endebedasemos
endebedasedes
endebedasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles endebedar
endebedares
endebedar
endebedarmos
endebedardes
endebedaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
endebeda
-
-
endebedade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles endebedar
endebedares
endebedar
endebedarmos
endebedardes
endebedaren

Xerundio endebedando

Participio endebedado
endebedada
endebedados
endebedadas