Ética a Nicómaco

Obra de Aristóteles que, xunto á Gran ética e Ética a Eudomo, integran o corpus moral aristotélico. Nestas obras defínese a ética como unha disciplina filosófica e estúdianse as relacións entre a ética individual e a ética social. Como estadio último do pensamento moral filosófico, afirma que a felicidade é o fin supremo da actividade humana, e a virtude, o termo intermedio entre o voluntario e o involuntario.