fraude
(< lat fraude)
-
s
f
Acción de enganar a alguén para prexudicalo ou obter vantaxe en detrimento del.
-
s
f
Engano consciente co que se prexudica a outro para beneficiarse.
Confrontacións: estafa, roubo. -
s
f
Cousa de mala calidade ou que defrauda.
Ex: Estes zapatos foron unha fraude, porque romperon o mesmo día que os merquei.
-
s
f
[DER]
Acción contraria á lei, ou aos dereitos que dela se derivan, coa intención de tirar un proveito a costa do Estado ou doutros. Por si mesma non constitúe delito, pero é parte fundamental de moitos (estafa, quebra fraudulenta, etc) e é unha agravante xenérica.
-
s
f
[DER]
Intención de prexudicar a alguén ou de aproveitarse dun erro seu en beneficio propio, tanto no momento de celebrarse un acto ou contrato como durante a súa execución.
-
s
f
[DER]
Acción de falsear as declaracións ao fisco ou de cometer actos maliciosos en prexuízo deste, coa intención de eludir as obrigas fiscais.
-
fraude de acredores
[DER]
Negocio xurídico que pode ser obxecto de rescisión cando o debedor, mediante o exercicio do dereito a dispoñer dos bens do seu patrimonio, priva aos seus acredores da posibilidade de satisfacer os seus créditos.
-
fraude de lei/á lei
[DER]
Acción realizada ao amparo do texto dunha norma encamiñada a obter un resultado contrario a dereito. Esta acción non impide a debida aplicación da norma que se pretendía eludir.