fronteira

Límite entre dous territorios fronteirizos. O termo foi aplicado primeiro ao conxunto de fortificacións, campamentos e instalacións de todo tipo que servían de base para estender o territorio propio e dar cobertura defensiva. Máis tarde foi aplicado ao territorio máis ou menos elástico, onde as autoridades eran soamente militares. Finalmente, acadou unha técnica cartográfica e loxística suficiente e adquiriu o sentido actual. Xeograficamente, fíxose tradicional a distinción entre fronteiras naturais e artificiais. As fronteiras naturais poden ser ríos, montañas, pantanos, bosques e desertos. Non obstante , os ríos só poden establecer fronteira se son moi difíciles de atravesar e xeralmente centran a vida dos estados; de todos os xeitos, a divisoria hidrográfica é fácil de modificar, mediante a captura fluvial, como nas disputas arxentino-chilenas. No referente ás montañas, só cando a altitude, a extensión dos glaciares ou a dificultade do relevo imposibilitan o tránsito convértense en fronteira. Normalmente dise que a fronteira natural definitiva é o mar; pero se se trata de mar aberto, equivale a decir que é a ausencia da fronteira. Unha característica común ás fronteiras naturais é que o seu valor é relativo: facilitar o establecemento das verdadeiras fronteiras, que son as convencionais. Se a rexión está ocupada de forma estable, estas adáptanse ás divisións administrativas preexistentes, polo que son sinuosas e imbricadas; mentres que se está despoboada ou ocupada por pobos non autónomos, a liña é a máis cómoda, a máis curta entre dous extremos. A fronteira constitúe, de cotío, un problema xeográfico, cando se esquece que o elemento máis importante da natureza é o home e que as fronteiras naturais son as humanas. Historicamente non apareceron ata finais do Neolítico, cando o home se sedentarizou. Nunha segunda etapa apareceu a Gran Muralla chinesa e o limes romano (entre os ss III a C e o III d C). As fronteiras pasaron de barreiras ofensivas a barreiras defensivas na época carolinxia. A finais das guerras napoleónicas as liñas convertéronse en continuas. No s XIX apareceron os boundary maker británicos, especialistas en atopar a fronteira óptima entre dous estados. A xeopolítica alemá e outras escolas xeneralizaron unha mística da fronteira como estímulo do patriotismo. A partir da Segunda Guerra Mundial a aviación, os proxectís teledirixidos e os satélites de comunicación restaron importancia á vixilancia do espazo terrestre.

Liña máis ou menos laxa que limita a área de distribución dunha especie de ser vivo. Pode coincidir con barreiras xeográficas naturais, pero tamén pode coincidir cun determinado valor climático, latitudinal, altitudinal, etc.

Límite que separa dous dominios lingüísticos.