fatalismo

1. s m [FILOS]

   Concepción filosófica segundo a cal todo é inevitable e polo tanto fatal, de tal xeito que no mundo e na vida humana todo está xa escrito de antemán polo destino. Oponse á liberdade humana, posto que a existencia está predeterminada, de acordo con algunha clase de lei que se converte nun destino ineludible, nunha fatalidade todopoderosa. Esta corrente estivo moi presente na filosofía estoica, que defendeu a necesidade de procurarlle a paz interior ao ser o destino inevitable, e, en certos aspectos, tamén en A. Schopenhauer.

2. s m

   Actitude da persoa que asume esa doutrina e non atopa a posibilidade de cambiar o seu destino.

Refráns

• A desgracia que ha de vir, non pode fuxir.
• Cabalo que ha de ir á guerra, nin o come o lobo, nin o malpare a egua.
• Cada un nace para o que é.
• Cada un nace para o que ha ser.
• Este mundo así o topamos e así o ternos que deixar.
• O paxariño que se ha perder, ás lle han de nacer.
• O paxaro que se ha perder, ás lle han nacer.
• O porco que é para o lobo, non hai san Antón que o garde.
• O que a ser pobre está condenado tanto lle ten correr como estar sentado.
• O que de Deus está, á man virá.
• O que está de Deus non o leva o demo.
• O que estea de Deus, á man se volve.
• O que ichavo nace nunca a carto chega.
• O que nace para ichavo nunca a carto chega.
• Para os desgraciados fixéronse os infortunios.
• Quen nace para ichavo, mal pode chegar a carta.