Gómez González, Cristino

Escultor. Coñecido como Cristino Mallo, formouse en Madrid na Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando (1922-1927) e na Escuela de Artes e Oficios, onde foi discípulo de M. Blay e J. Capuz. Foi profesor de artes e oficios nas escolas de Salamanca e Madrid. Durante os seus anos de estudo asistiu aos parladoiros de La Granja del Henar, onde coñeceu a Unamuno, García Lorca, Valle Inclán e Ortega y Gasset. Militou na Alianza de Intelectuales Antifascistas e colaborou durante a Guerra Civil en publicacións de esquerda; trala contenda estivo oito meses no cárcere. En 1947 foi un dos artistas seleccionados no Salón de los Once de Eugeni d’Ors e realizou a súa primeira mostra individual en Madrid. Participou en diversas convocatorias da Exposición Nacional de Bellas Artes e da Bienal Hispanoamericana e representou a España na Bienal de Venecia de 1954 e 1956. A súa obra adscríbese ao realismo neohumanista. Traballou principalmente o bronce, tanto relevo como vulto redondo. Realizou maternidades, nus, nenos, retratos, escenas cotiás, cabalos e outras figuras, nos que reduciu os canons clásicos. Realizou o monumento a Eugeni d’Ors fronte ao Museo del Prado e os delfíns da praza da República Argentina en Madrid. Foi elixido membro numerario da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1973) pero renunciou ao nomeamento (1980) antes de ler o discurso de ingreso. Recibiu o Premio Nacional de Escultura (1933) por Nu con peixe, o Premio da República de Bolivia na I Bienal Hispanoamericana (1951), a terceira medalla de debuxo da Exposición Nacional (1952), a Medalla de Oro da Exposición Nacional de Salamanca (1953), a primeira medalla de escultura na Exposición Nacional (1954) e a Medalla de Oro de Bellas Artes do ministerio de Cultura (1983).

Cronoloxía