horizonte

Liña que delimita a parte da superficie terrestre visible desde un punto, en que parece que se unen o ceo coa terra ou o mar.

Parte da superficie terrestre limitada por esta liña.

Conxunto de posibilidades ou perspectivas dun asunto, situación ou materia. OBS: Adoita usarse en plural.

Conxunto de capacidades do entendemento dunha persoa.

Límite temporal que se ten desde unha perspectiva.

Período ou etapa dunha cultura a partir dun elemento material representantivo ou procedente dunha determinada zona xeográfica. En Galicia pódense citar o horizonte Roufeiro, período do Bronce Incial vinculado ao campaniforme, e o horizonte Barcelos, período do Bronce Medio caracterizado polos machados planos de fío desenvoltos en forma de abano.

Circunferencia menor da esfera terrestre que, contida nun plano perpendicular á vertical, limita o casquete esférico visible por un observador situado a certa altura, especialmente cando o casquete pertence ao mar.

Círculo menor da esfera celeste, perpendicular á vertical e taxente á superficie da esfera terrestre no pé da vertical do observador. É paralelo ao horizonte astronómico.

Círculo máximo da esfera celeste, perpendicular á vertical do lugar. Divide a esfera en dous hemisferios, o visible e o invisible, e é o plano fundamental do sistema de coordenadas horizontais.

Superficie cónica formada polas rectas que, partindo do ollo do observador situado a certa altura, son tanxentes á superficie da esfera terrestre. Os puntos de tanxencia son os últimos puntos visibles e o seu lugar xeométrico é o que os mariñeiros denominan raia do ceo. O ángulo que forma o horizonte visible co horizonte sensible denomínase depresión do horizonte.

Instrumento de voo que indica a posición do horizonte respecto do plano horizontal da aeronave.

Superficie plana horizontal e reflectora, empregada para observar alturas dos astros con un sextante (ou outro instrumento de reflexión) cando non se pode ver o horizonte do mar.