intrigar

Escoitar
intrigar

(

  1. v i

    Facer intrigas.

    Ex: Intrigaron contra el ata que conseguiron que o despedisen.

     Sinónimos: conspirar.
  2. v t

    Causar algo ou alguén moita curiosidade nunha persoa.

    Ex: Intrígame saber qué pasou realmente.

Palabras veciñas

intricar | intriga | intrigante | intrigar | intrínseco -ca | intro- | introducible
Conxugar
VERBO intrigar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles intrigo
intrigas
intriga
intrigamos
intrigades
intrigan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles intrigaba
intrigabas
intrigaba
intrigabamos
intrigabades
intrigaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles intriguei
intrigaches
intrigou
intrigamos
intrigastes
intrigaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles intrigara
intrigaras
intrigara
intrigaramos
intrigarades
intrigaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles intrigarei
intrigarás
intrigará
intrigaremos
intrigaredes
intrigarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles intrigaría
intrigarías
intrigaría
intrigariamos
intrigariades
intrigarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles intrigue
intrigues
intrigue
intriguemos
intriguedes
intriguen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles intrigase
intrigases
intrigase
intrigasemos
intrigasedes
intrigasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles intrigar
intrigares
intrigar
intrigarmos
intrigardes
intrigaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
intriga
-
-
intrigade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles intrigar
intrigares
intrigar
intrigarmos
intrigardes
intrigaren
Xerundio intrigando
Participio intrigado
intrigada
intrigados
intrigadas