intuición
(< lat tardíointuitĭōne)
-
s
f
Acción e efecto de intuír.
-
s
f
-
Rapidez e seguridade de xuízo.
-
Especie de facultade de acerto instintivo.
-
-
s
f
[FILOS/PSIC]
-
Coñecemento inmediato obtido sen discurso reflexivo. Platón fixo da intuición unha forma de coñecemento superior que tiña por obxecto a visión das ideas, e para R. Descartes tratábase do coñecemento das evidencias máis simples. B. de Spinoza converteuno nun coñecemento de terceiro grao, certo e infalible, que achega paz ao espírito co saber supremo que lle proporciona. I. Kant só admitiu unha intuición empírica ou captación sensible do fenómeno e unha intuición pura a priori, principio unificador da realidade empírica. A filosofía postkantiana instaurou a intuición intelectual ou facultade creadora do acto mental. Este concepto sufriu unha dura crítica por parte das escolas positivistas como fonte de todo tipo de falacias e divagacións ociosas.
-
Capacidade de coñecer pola intuición.
-
Obxecto da intuición.
-