Livro de Tristan

Texto fragmentario que é unha tradución do Tristan en prose (1225-1235?) realizada en Galicia na segunda metade do XIV. Consérvase un fragmento formado por dúas follas de pergameo atadas como encadernación dunha copia notarial do testamento do Marqués de Santillana. Foi descuberto nos fondos do arquivo da Casa ducal de Osuna e publicado por Manuel Serrano Sanz en 1928 e por Jose Luis Pensado Tomé en 1962, e constitúe a versión máis antiga entre as ibéricas. Descoñécese a fonte directa deste fragmento, talvez o manuscrito 2542 da Biblioteca Nacional de Viena (A) editado por Ph. Ménard, ou outro testemuño intermedio (francés ou galego) non conservado.