Maquiavelo

Político e escritor. De nome Nicolò Machiavelli, foi chanceler da república florentina (1498), onde destacou pola súa actividade diplomática. Foi exiliado en 1512 ao regresar Florencia ao poder dos Medici. Desta época son as súas obras máis importantes: Il principe, o Discorsi sulla prima deca di Tito Livio e La mandragola, peza principal do teatro italiano. En 1519 volveu a Florencia, onde os Medici lle ofreceron cargos de pouca importancia, e publicou Arte della guerra (1521) e Storie fiorentine (1515). Restaurada a República de Florencia (1527), o novo goberno excluíuno da vida política. A súa obra sentou as bases da ciencia política e do estado moderno, tratou de crear un estado capaz de rexeitar ataques estranxeiros e afianzar a súa soberanía, e defendeu que a política é a arte de conseguir e conservar o poder. Considerou a acción política con criterios netamente científicos. A realidade humana, desde o nivel psicolóxico ata o político, é susceptible de descrición científica porque dominan paixóns e vontades naturais e inmutables. O núcleo da reflexión de Maquiavelo é propiamente este privilexio aplicado á política, que é sobre todo, a expresión, no campo teórico, do carácter fundamental do estado moderno: a separación antagónica entre a esfera política e a sociedade civil. A organización política xa non se considerou a expresión directa e inmediata das relacións civís; ao contrario, separouse destas relacións e presentouse como unha actividade máis coa característica de asumir o resto como unha materia que organizar. O carácter inhumano do príncipe, o seu cinismo e a súa crueldade, non son outra cousa que a inhumanidade do estado burgués moderno.

Cronoloxía