Mu ammad, Mīrzā ‘Alī ou Bāb

Relixioso. Foi o fundador do babismo. Nun primeiro momento pertenceu á seita islámica šay Palatino; ẖ ī, de filiación xiíta, que pretendeu dirixir despois da morte de Kā Palatino; ẓ īm Mīrzā ‘Alī Mu Palatino;Palatino;mso-bidi- "Times New Roman" >ḥ ammad. Seguido por moi poucos discípulos separouse do grupo inicial e foi proclamado (1844) Bāb al-Dīn ‘porta da fe’. As doutrinas que propugnou provocaron o enfrontamento coas autoridades iranias e, unha vez iniciada a predicación dos propagandistas, continuaron os disturbios, especialmente en Māzandarān e en Zanjān (1849). Finalmente foi fusilado na praza pública de Tabrīz (1850). Deixou como sucesor a Ya Palatino; ḥ yà Nūī, quen tomou o título de Sub-e-Azal ‘aurora da eternidade’. A doutrina babista recóllese no Bayān (Exposición), que abole o Alcorán, do mesmo modo que este anula o Antigo e o Novo Testamento e o Kitāb-i Aqdas (Libro santísimo).

Cronoloxía