oblato -ta

(< lat oblātu)

adx e s [HIST]
Que ou quen se ofrecía a unha comunidade relixiosa en calidade de servo, sacrificando a súa liberdade ou os seus bens para a salvación da súa alma.
adx e s [HIST]
Aplícase ao soldado, xeralmente impedido, que era recollido e mantido por unha comunidade relixiosa de padroado real.
adx e s [RELIX]
Aplícase ao rapaz ofrecido polos pais a un mosteiro para consagralo a Deus ou para que fose educado no mosteiro, na Idade Media. Máis tarde aplicouse o termo aos laicos que habitaban nun mosteiro ou que tiñan relación con el.
[RELIX]
1. adx
  Relativo ou pertencente ás congregacións relixiosas dos oblatos.
2. s
  Membro da Congregación de San Francisco de Sales. Foi fundada por María de Sales Chappuis, inicialmente como unha congregación feminina pero en 1874 Luis Brisson creou a masculina. A súa función principal centrouse na educación e no coidado espiritual da xuventude obreira.
3. s
  Membro da Congregación de Oblatos de María Inmaculada, fundada en Marsella en 1816. Dedicouse especialmente ás actividades misioneiras en América do Norte, África, Asia e Oceanía.

Palabras veciñas