oínte
oínte
(< oír)
-
adx e s
Que ou quen escoita.
Ex: Estivo non xuízo como avogado oínte. A radio dedicou unha canción a todos os oíntes.
-
s
Alumno que, sen estar matriculado nunha clase, asiste a ela.
Ex: Os oíntes terán que pagar menos por asistir ao curso de verán.