Ors i Rovira, Eugeni d’

Escritor e filósofo. Colaborou en diversas revistas de inspiración catalanista como La Renaixença, La Veu de Catalunya e Pel & Ploma, onde publicou a narración tenebrista La fi de l’Isidre Nonell (1902). Propugnou uns ideais cívicos que compartía co catalanismo ascendente en tanto que reiterou a teoría do arbitrarismo e elaborou a doutrina estética do que chamou novecentismo, que reflectiu nas glosas La Ben Plantada (1911). Foi elixido secretario xeral do Institut d’Estudis Catalans en 1911. Como crítico de arte publicou Tres horas en el Museo del Prado (1922) e Teoría de los estilos y espejo de la arquitectura (1945). En xaneiro de 1923 estableceuse en Madrid e publicou un Glosario en ABC, que proseguiría a outras publicacións. En París publicou, en 1927, uns ensaios biográficos en francés, que posteriormente se editaron ampliados en castelán, Epos de los Destinos (1943). Durante a Guerra Civil foi xefe da Jefatura Nacional de Bellas Artes; no goberno de Franco xestionou a volta a Madrid dos cadros do Museo del Prado depositados en Xenebra. En 1941 fundou o grupo Academia Breve de Crítica de Arte coa finalidade de revitalizar o patrimonio artístico español e en 1943 promoveu o Salón de los Once. Foi nomeado membro da Real Academia Española (1926), pero non ingresou ata 1938.

Cronoloxía