Ovidio Nasón, Publio

Poeta latino. Viaxou a Grecia para perfeccionar a súa formación xurídica. Axiña frecuentou a compañía de Horacio, Tibulio e Propercio, cos que se converteu nun poeta de moda, e frecuentou a corte de Augusto. No ano 8 foi relegado por orde do emperador a Tomi, no Mar Negro, onde se mantivo durante anos en contacto con Roma e implorou a amnistía. A súa obra preséntao como un home cultivado, enxeñoso, refinado pero gracioso, a miúdo superficial, apaixonado polos costumes do seu tempo, familiarizado coa mitoloxía clásica e a contística alexandrina, hábil para a retórica e dotado dunha gran facilidade versificadora. Na súa xuventude (do 15 a C ao ano 2) escribiu unha traxedia, Medea, que se perdeu, os Amores, as Heroidas, un grupo de quince cartas fiticias de namoradas míticas e seis máis dos amantes, a Ars amatoria, manual de sedución, ao que o poeta engadiu como complemento unhas Medicamena facieci feminae e uns Remedia amoris. Á madurez do poeta correspóndenlle as Metamorfoses, obra mestra da poesía narrativa universal, e os Fasti, un tipo de calendario nacional das festas romanas, cun canto para cada mes. As obras principais do seu exilio son as Tristia e as Epistulae ex ponto, dúas coleccións de elexías persoais. Destaca tamén Ibis, unha longa composición contra un vello amigo, e a Halieutica, tratado sobre os peixes e a pesca, do que se conserva un fragmento.

Cronoloxía