oxiva

Arco que ten a forma dunha oxiva, característico da arquitectura gótica.

Oxiva en que os arcos son de raio maior ca a luz, é dicir, que teñen os centros na prolongación da liña de arrancada.

Oxiva en que os centros das porcións de circunferencias que a forman se atopan nos extremos dos cuartos interiores, ao dividir a súa luz en catro partes iguais.

Oxiva en que os centros das porcións da circunferencia que a forman se atopan nos extremos dos tres quintos centrais, ao dividir a súa luz en cinco partes iguais.

Oxiva en que os centros das porcións da circunferencia que a forman se atopan na liña de arrancada.

Oxiva en que os raios dos seus arcos son iguais á súa luz.

Oxiva formada por dous arcos que teñen o raio menor ca a luz, cos seus centros situados dentro do baleiro, na liña de arrancada.

Forma xeométrica de control que ten o contorno formado por dous arcos que se unen no seu extremo. É a forma que adopta xeralmente a parte frontal dalgunhas aeronaves, proxectís e foguetes, para reducir a resistencia aerodinámica do móbil e evitar o seu quecemento excesivo.

Proa dalgunhas aeronaves, de forma oxival.

Parte dianteira dun proxectil.

Parte frontal dun foguete de sondaxe ou de exploración espacial que contén, eventualmente, a carga útil (como unha cápsula, un satélite artificial, ou unha sonda interplanetaria) e que a protexe durante o seu desprazamento pola atmosfera.

Gráfico dunha distribución de probabilidade loxística, que corresponde a fenómenos que crecen proporcionalmente ao valor que se obtén pero cun límite finito non alcanzable.

cabeza nuclear.