paleocristián -tiá

Relativo ou pertencente aos primeiros tempos do cristianismo, especialmente no campo da arte.

Arte propia dos primeiros séculos do cristianismo que participou da arte profana romana, pero que se diferenciou dela pola funcionalidade relixiosa e a iconografía. O período rematou coas invasións xermánicas e na banda oriental do Imperio Romano, esta arte enlazou coa bizantina. A pintura e a escultura apareceron nas catacumbas de San Calisto e de Domitila en Roma, nos ss III-IV. Son frecuentes as representacións do Bo Pastor, a imaxe do orante, temas de orixe mitolóxica, do Antigo Testamento, milagres de Xesús Cristo Salvador ou da Derradeira Cea. Os sarcófagos máis antigos datan do s III (Santa Maria Antica, en Roma). A arquitectura cristiá xurdiu coa pacificación constantiniana (313) e apareceu un tipo de templo de planta central coñecido como martyrium. Destacan as construcións sobre o Santo Sepulcro e a da Ascensión en Xerusalén, a da Natividade en Belén, e os antigos baptisterios como o de Letrán en Roma ou o dos ortodoxos en Ravenna. As outras formas do templo cristián seguiron os modelos da arquitectura civil áulica. O modelo máis empregado foi a basílica grecorromana. Foron centros creadores Roma, Milán, Ravenna ou Tréveris. En Siria setentrional apareceu un novo tipo basilical con cabeceira, recta no exterior, planta tripartita e dous pastophoria. O mosaico naceu como decoración dos edificios para o culto, dos que destacan Santa Constanza, en Roma; a basílica de San’t Vitale e Sant’Apollinare in Classe, ambos os dous en Ravenna.