paraíso

Xardín mítico de felicidade do comezo e da fin dos tempos. As representacións e os contidos do paraíso son moi diferentes nos distintos círculos culturais, que empregan materiais representativos de acordo coa súa situación sociocultural, xeográfica ou climática. No xudaísmo contemporáneo do Novo Testamento, o xardín do Edén considerábase o lugar de residencia das ánimas dos xustos. Esta representación atópase tamén no Novo Testamento, que considera a Xesús Cristo como o restablecedor do paraíso ao final dos tempos. No Islam é o lugar das delicias, de froitos agradables e auga abundante, destinado a homes e mulleres crentes na predicación de Mahoma. A obxectivación tradicional cristiá concíbeo como as orixes onde Deus situou a Adán e Eva, denominándoo paraíso terreal, para distinguilo do paraíso celestial, que é o estado dos santos e os anxos constituído pola visión beatífica. Entre as pinturas cristiás máis antigas figura a representación dos catro ríos que regaban o paraíso terreal (s III). O paraíso celestial pintouse nos primitivos frescos do s III como un xardín, onde están os anxos en actitude orante. OBS: Adoita escribirse en maiúscula.

Lugar onde as almas das persoas gozan da presenza de Deus.

Adro axardinado da basílica paleocristiá.

Lugar ameno confortable e cheo de paz.

País que ten unha presión fiscal baixa ou nula sobre os ingresos persoais e os beneficios das sociedades e que concede importantes exencións fiscais para os ingresos derivados dos investimentos que pretende favorecer.