Pi i Margall, Francesc

Político e xurista. Comezou a destacar na política en 1854 como integrante do Partido Democrático. Afirmou que só na república federal o “contrato libre” ou o pacto permitían substituír a autoridade como base das relacións sociais. O seu programa reformista preconizaba a reconstrución administrativa das rexións históricas como estados autónomos e o acantoamento da Igrexa e do exército. Exiliado en París (1866-1868), rompeu cos xefes dereitistas do Partido Democrático e volveu a España cando foi elixido deputado a Cortes (1869-1873). A partir de 1870 o seu papel foi hexemónico na dirección do Partido Republicano Democrático Federal (PRDF). Despois dos fracasos electorais de 1871 e 1872, non puido conseguir a formación dun centro maioritario. Nomeado ministro de Gobernación (1873) da Primeira República Española, o seu prestixio acadou o punto máis alto en abril, cando abortou o intento do golpe de estado dos radicais. Con todo, como presidente do Consello de Ministros (11 de xuño-18 de xullo de 1873) non puido evitar o inicio do cantonalismo e, ao negarse a unha represión, a súa posición chegou a ser insostible. A partir de 1880 foi o encargado de reorganizar o PRDF.

Cronoloxía