posesión
(< lat possessĭōne)
-
s
f
Acción de ter ou posuír unha cousa.
Ex: Os documentos están en posesión do avogado.
-
s
f
-
Cousa posuída.
Ex: Ten moitas posesións na cidade.
-
[DER]
Acción de posuír ou de facerse materialmente cunha cousa, que inclúe o poder efectivo sobre ela, independentemente da súa lexitimidade, e a cousa posuída con causa xusta e de boa fe e con intención de dispor dela. Como relación xurídica, a lei protéxea como unha propiedade, e o dereito é equiparable ao dominio.
-
-
s
f
Territorio situado fóra das fronteiras dun estado, pero que lle pertence por convenio ou por conquista.
-
[PSIC]
-
s
f
Forma de delirio en que o suxeito se cre tomado por forzas ocultas, coma demos, animais ou persoas, que en certos momentos poden substituír a súa vontade.
-
posesión diabólica
Estado mental que se traduce nun comportamento considerado por unha comunidade cunhas determinadas crenzas máxicas ou relixiosas como unha demostración de que o individuo que o padece está baixo a influencia dunha forza de orixe sobrenatural. Desde o punto de vista da psicoloxía científica, as posesións considéranse manifestacións de neuroses, psicoses ou doenzas orgánicas canalizadas social ou culturalmente. Unha das formas máis coñecidas e máis espalladas é a do vodú.
-
s
f
-
dar posesión
[DER]
Pór realmente unha cousa a disposición de alguén, librarlle un instrumento como símbolo da tradición real da cousa ou da transmisión duns dereitos ou cousas incorporais.
-
tomar posesión
[DER]
Executar algún acto que mostre o exercicio do dereito, o uso ou a libre disposición daquilo que se comeza a posuír.
Ex: Tomar posesión dun cargo.