prosodia
(< lat prosodĭa ‘acento’< gr προσ“ωδία ‘acento sobre asvogais’)
-
s
f
[LING]
-
Parte da gramática que ensina a recta acentuación e pronuncia das palabras.
-
Estudo das particularidades dos trazos fónicos que afectan á métrica, fundamentalmente os acentos e a cantidade.
-
Parte da fonoloxía que estuda os trazos fónicos que afectan a unidades inferiores ao fonema, como as moras, ou superiores a el, como as sílabas ou outras secuencias da palabra ou oración.
-
-
s
f
[MÚS]
-
Canto que, na Antigüidade, se acompañaba coa lira.
-
Canto que incide na pronuncia normal dunha vogal. Na Antigüidade foi un acento melódico que progresivamente se foi susbtituíndo por un acento de intensidade. A prosodia musical consiste na aplicación dunha música a un texto determinado facendo coincidir a métrica do texto coa métrica musical.
-