Pujol i Soley, Jordi

Político. Licenciado en Medicina, foi un dos fundadores e dirixentes do grupo parapolítico Católics Catalans (CC) en 1954. En 1960 foi detido e torturado e, acusado de ter escrito un impreso contra Franco, foi condenado a sete anos por un tribunal militar. Pasou dous e medio na prisión de Zaragoza e un de confinamento en Girona. A súa condena desencadeou unha ampla campaña, dentro e fóra do país, e o seu nome foi exhibido como un símbolo. Foi o principal creador da Banca Catalana (1962), da que foi conselleiro delegado e vicepresidente executivo. Abandonou as actividades e os cargos empresariais e fundou Convergència Democràtica de Catalunya, da que foi secretario xeral (1976-1989) e presidente desde 1989. Deputado no Congreso de los Diputados (1977-1980), encabezou a ‘minoría catalana’. Cabeza de lista de Convergència i Unió (CIU), foi elixido presidente da Generalitat entre 1980 e 2003. Desde este cargo desenvolveu unha política de recuperación das institucións catalás e de consolidación do autogoberno catalán no marco do Estado español, e tamén de proxección exterior de Catalunya nun sentido europeísta. Foi presidente da Asemblea das Rexións de Europa (1992-1996). Escribiu Fer Poble, fer Catalunya (1965), Una política per Catalunya, avui (1976), Construir Catalunya (1979) e Desde la constitución hasta hoy (2003).

Cronoloxía