Pero Larouco

Trobador. Probablemente de orixe portuguesa pola súa colocación nos Cancioneiros, entre o conde don Pedro, Estevan Fernandiz d’ Elvas, Estevan da Guarda e Pedro d’Ornelas e por algunhas alusións textuais ao topónimo Larouco en Trás-os-Montes (Portugal). Estivo activo entre finais do s XIII e principios do s XIV. Consérvanse tres cantigas de escarnio da súa autoría: “De vós, senhor, quer’ eu dizer verdade”, “Non á, meu padre, a quen peça” e “O que me d’ Ensar corrudo”.

Cronoloxía