rebotar

Escoitar
rebotar

( 2 botar)

  1. v i

    Botar de maneira repetida un corpo de material elástico.

    Ex: Esta pelota rebota moi ben nas pas.
  2. v i

    Cambiar de traxectoria ou retroceder un corpo despois de bater contra algo.

    Ex: O policía feuriuse tamén porque a bala rebotou.
  3. v i

    Bater unha cousa noutra que vén de bater con outra.

    Ex: O balón rebotou nos cristais.

Palabras veciñas

Reboredo, pazo de | Reboredo, petón de | reborondo -da | rebotar | rebote | reboutado -da | reboutallo
Conxugar
VERBO rebotar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reboto
rebotas
rebota
rebotamos
rebotades
rebotan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rebotaba
rebotabas
rebotaba
rebotabamos
rebotabades
rebotaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rebotei
rebotaches
rebotou
rebotamos
rebotastes
rebotaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rebotara
rebotaras
rebotara
rebotaramos
rebotarades
rebotaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rebotarei
rebotarás
rebotará
rebotaremos
rebotaredes
rebotarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rebotaría
rebotarías
rebotaría
rebotariamos
rebotariades
rebotarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rebote
rebotes
rebote
rebotemos
rebotedes
reboten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rebotase
rebotases
rebotase
rebotasemos
rebotasedes
rebotasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rebotar
rebotares
rebotar
rebotarmos
rebotardes
rebotaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
rebota
-
-
rebotade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rebotar
rebotares
rebotar
rebotarmos
rebotardes
rebotaren
Xerundio rebotando
Participio rebotado
rebotada
rebotados
rebotadas