recurso

Demanda, instancia ou reclamación feita a unha autoridade administrativa superior co obxectivo de anular ou reformar un acto dun órgano inferior, que se considera prexudicial aos propios dereitos.

Medio de impugnación que se concede ás partes, en todo tipo de xuízos, para demandar a emenda dunha resolución xudicial ou dun novo exame da causa. Entre os recursos interpostos diante do mesmo órgano que ditou a resolución, denominados recursos non devolutivos, destacan os de esclarecemento, de nulidade, de reforma, de reposición, de rescisión, de responsabilidade, de súplica e de terzaría. Entre os interpostos ante un tribunal superior ou recursos devolutivos, destacan os de apelación, casación e queixa. Se a lei non esixe causas específicas para a súa admisión denomínanse recursos ordinarios, como os de apelación, queixa, súplica e reposición; os recursos extraordinarios son os que esixen motivos taxativos para a súa interposición, como o de casación, e os recursos excepcionais son os que atacan a cousa xulgada que se produce coa sentenza firme como os de revisión e a audiencia ao rebelde.

Recurso xudicial ordinario, en dereito administrativo, que se interpón ante o mesmo órgano ou o seu superior xerárquico que ditou a resolución que é obxecto de impugnación. A súa finalidade é lograr a revisión por motivos de legalidade e a de poñer fin á vía administrativa. Os motivos de impugnación pode ser calquera causa de nulidade ou anulabilidade que está recollido no ordenamento xurídico. Contra a resolución expresa do recurso unicamente se pode interpoñer o recurso extraordinario de revisión.

Recurso xudicial que se interpón cando os dereitos ou liberdades fundamentais recoñecidos polas constitucións non foron respectados polos tribunais ou polas autoridades. O dereito constitucional español recoñece o amparo ordinario e o amparo constitucional. Pode interpoñelo calquera persoa.

Recurso xudicial ordinario e devolutivo, en dereito procesual, para a impugnación de resolucións xudiciais. Preséntaa a parte que non está de acordo coa decisión dun xuíz ou tribunal e interponse ante un xuíz ou tribunal superior, para que este decida de novo sobre o asunto, confirmando a sentenza do tribunal inferior, revogándoo ou substituíndoo, en todo ou en parte.

Recurso xudicial extraordinario interposto ante o Tribunal Supremo, ou en certos casos ante os tribunais superiores de xustiza das comunidades autónomas. O seu obxectivo é anular as sentenzas dos tribunais inferiores ou ordinarios no caso de que estas non se axusten á lei, infrinxindo as garantías procesuais fundamentais ou, ás veces, por erro na apreciación das probas por parte dos tribunais de instancia. Este recurso só procede, por regra xeral, contra os autos o sentenzas de carácter definitivo ditadas en última instancia, que poñan fin ao xuízo ou impidan a súa continuación. As sentenzas de casación son constitutivas de xurisprudencia pois non só teñen a finalidade de substituír unha resolución por outra senón tamén a de evitar desviacións das resolucións xudiciais respecto ao dereito.

Reclamación que se interpón ante os órganos da xurisdición contecioso-administrativa, despois de esgotar a vía gobernativa, contra os actos e as resolucións ditados pola Administración Pública no exercicio das súas actividades, que vulneran ou lesionan un dereito.

Medio procesual polo que se pide aos tribunais civís que corrixan as presuntas extralimitacións da xurisdición eclesiástica.

Recurso procesual que controla o control da constitucionalidade das leis. Pode presentarse por razóns formais, como a vulneración do procedemento establecido polas constitucións, ou por razóns de fondo, como a vulneración do contido material das constitucións.

Recurso que procede cando se alegan erros na propia sentenza por violar formas ou solemnidades establecidas pola lei, ou cando a sentenza ten vicios ou defectos de forma ou construción que a descualifican como acto xurisdicional. Está comprendido dentro do recurso de apelación, e circunscríbese aos erros ou defectos da sentenza motivados por vicios nados na construción do decisorio como a ausencia de fundamentación na sentenza.

Recurso ordinario, devolutivo, que persegue a admisión ou preparación doutro recurso diferente. Pode ser contra a inadmisión do recurso de apelación, que se presenta ante a Audiencia Provincial; ou contra a inadmisión do recurso de casación, ante a Sala Primeira do Tribunal Supremo ou a Sala do Civil ou do Penal do Tribunal Superior de Xustiza.

Recurso ordinario, non devolutivo, dirixido ao xuíz de instrución nun proceso penal, co obxectivo de reexaminar e revogar unha resolución. Análogo ao recurso de reposición e ao de súplica do proceso civil, ten que presentarse aos tres días e é imprescindible para poder interpoñer unha apelación.

Recurso ordinario, non devolutivo, para as xurisdicións civil e laboral, equivalente ou de reforma, interposto por un dos litigantes para reclamar a modificación dunha resolución de trámite dun órgano xurisdicional unipersoal, por ser contrariaa o dereito e pola que se sente agraviado. Este recurso admítese unicamente cando a resolución que se impugna impide a resolución do xuízo e debe ser diante do mesmo órgano xurisdicional que ditou a sentenza.

Recurso ordinario dirixido ao xuíz de instrución nun proceso civil ou penal, co obxectivo de reexaminar e revogar unha resolución. As causas polas que se procede o recurso son fácticas e non xurídicas, e débese de tratar de circunstancias externas ao proceso xa concluído por condena firme, como pode ser a existencia de novos documentos retidos por forza maior ou a condena por falso testemuño, que non puideron ser consideradas nel por aparecer despois da sentenza. Constitúe un novo proceso que é presentado no Tribunal Supremo.

Recurso ordinario, non devolutivo, interposto por un dos litigantes para reclamar a modificación dunha resolución de trámite dun órgano xurisdicional colexiado, por ser contraria ao dereito. Ten que ser interposto ante a mesma sala que ditou a resolución, demandando a súa revogación, para que corrixa o erro que presumiblemente cometeu.

Recurso que se interpón contra unha sentenza dun xuíz do social ou maxistratura do traballo, perante o tribunal superior.

Recurso polo que un terceiro reclama, no curso dun preito entre dous ou máis litigantes, o dereito de ser o posuidor dos bens que se embargaron (terzaría de dominio) ou que ten un maior dereito a cobrar o importe resultante da venda dos mesmos (terzaría de preferencia ou de maior dereito).

Conxunto de elementos dispoñibles para resolver unha necesidade ou emprender algo. OBS: Emprégase xeralmente en plural.

Recursos achegados por persoas estrañas aos propietarios ou socios dunha empresa, para o seu financiamento normalmente esixibles a un certo termo.

Bens que dá a natureza, a través do solo, o subsolo, as augas, a vexetación ou a fauna, necesarios para satisfacer as necesidades humanas, ou como inputs de determinados procesos produtivos. Poden ser renovables ou non renovables.

Bens que se utilizan como factores de produción para obter outros susceptibles de satisfacer máis necesidades humanas.

Recursos constituídos polas achegas dos propietarios da empresa, por beneficios non distribuídos ou por determinadas provisións ou previsións, que financian parte do activo fixo da empresa.