Rodrigo Díaz de Vivar

Cabaleiro castelán. Coñecido como o Cid ou o Cid Campeador, criouse na casa do infante Sancho que o fixo alférez real ao converterse en rei de Castela (Sancho II) en 1065. Cara a 1066 enfrontouse e derrotou a Ximeno Garcés de Navarra, representando a Castela durante un duelo xudicial, vitoria que lle valeu o sobrenome de Campeador. Participou nas loitas de Sancho II contra o seu irmán Afonso VI. Convertido Afonso VI en rei de Castela, o Cid casou coa prima daquel, Ximena Díaz (1074), e entrou ao seu servizo encargado do cobro das parias da Taifa de Sevilla, labor que exerceu enfrontándose ao conde de Nájera, García Ordóñez. O prestixio militar que adquiriu nesta campaña causou o seu primeiro desterro de Castela, polo que entrou ao servizo de Yūsuf al-Mu’tamin, rei de Zaragoza, na loita contra o seu irmán al-Mun ḏ ir, rei de Lleida, Tortosa e Dénia e o seu aliado o conde de Barcelona. Despois dunha sucesión de conquistas e vitorias, derrotou ao Rei Sancho I de Aragón e capturou ao conde Ramón Berenguel II. A súa xestión no sitio de Zaragoza fixo que os árabes o empezaran a chamar sayyid ou sid (‘señor’), do que derivou Cid. A invasión almorábide e a derrota de Afonso VI na Batalla de Sagrajas (1086) propiciaron un acercamento ao rei, quen lle encargou a defensa da zona levantina. Non obstante, no sitio de Aledo (1089-1092) acudiu tarde a axudar as tropas reais, o que provocou a segunda ruptura co monarca, que o acusou de traizón, confiscou os seus bens e prendeu a súa dona e os seus fillos. Asentado no Levante peninsular, interveu en València por propia iniciativa, derrotou os seus competidores e apresou o conde de Barcelona, Berenguel Ramón II (1090). Os novos e sucesivos ataques dos almorábides propiciaron un novo achegamento a Afonso VI. En 1091, fracasado o intento de reconciliación, estableceuse definitivamente en València, onde se aliou con Pedro I de Aragón e con Ramón Berenguel III para frear o avance dos almorábides. Á morte do Cid, sen ningún descendente home que o substituíse, Afonso VI viuse obrigado a evacuar València (1102). A súa figura e as súas fazañas serviron de base para numerosas obras da literatura castelá, das que destaca o Cantar de Mio Cid.

Cronoloxía