roncar

roncar

(

  1. v i

    Respirar, ao durmir, facendo ruído debido á vibración do veo do padal.

    Ex: Roncaba tanto que non podiamos durmir.

    Sinónimos: roncexar.
  2. v i

    Emitir algúns animais sons roucos e graves.

    Sinónimos: gruñir, roñar, rosmar.
  3. v i

    Producir algo un son intenso e xordo.

    Ex: O motor roncaba cada vez máis.

Frases feitas

  • Roncar moito á conta da boa barba. Vivir sen preocupación á conta doutros.

Conxugar
VERBO roncar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ronco
roncas
ronca
roncamos
roncades
roncan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
roncaba
roncabas
roncaba
roncabamos
roncabades
roncaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ronquei
roncaches
roncou
roncamos
roncastes
roncaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
roncara
roncaras
roncara
roncaramos
roncarades
roncaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
roncarei
roncarás
roncará
roncaremos
roncaredes
roncarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
roncaría
roncarías
roncaría
roncariamos
roncariades
roncarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ronque
ronques
ronque
ronquemos
ronquedes
ronquen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
roncase
roncases
roncase
roncasemos
roncasedes
roncasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
roncar
roncares
roncar
roncarmos
roncardes
roncaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
ronca
-
-
roncade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
roncar
roncares
roncar
roncarmos
roncardes
roncaren
Xerundio roncando
Participio roncado
roncada
roncados
roncadas