Rubió i Balaguer, Jordi

Profesor, bibliotecario e investigador. Director da Biblioteca de Catalunya, creada en 1914, en 1925 ocupou a cátedra de Literatura Catalá dos Estudis Universitaris Catalans. Organizou a Biblioteca de Catalunya e a rede de Bibliotecas Populares, e entre 1936 e 1939 contribuíu á salvación do tesouro bibliográfico de Catalunya. Profesor de biblioloxía e literatura catalá na Universitat Autónoma de Barcelona, en 1942 ingresou no Institut d’Estudis Catalans como membro da sección histórico-arqueolóxica, que presidiu en 1956; na mesma altura encargouse da cátedra de Literatura Catalá nos Estudis Universitaris Catalans. En 1948 foi nomeado xefe da sección catalá do Consejo Superior de Investigaciones Científicas e chegou a presidir o Institut (1968-1970). Na súa obra prestou especial atención aos aspectos culturais da literatura. Elaborou a parte de literatura catalá da Historia general de las literaturas hispánicas, de Díaz Plaja (1948-1958), e publicou os Documentos para la historia de la imprenta y librería en Barcelona (1474-1553) (1955), diversos estudos de Ramon Llull (1957-1960), e o libro La cultura catalá del Renaixement a la Decadència (1964). Membro (1957) da Acadèmia de Bones Lletres, foi correspondente da Real Academia Española (1960). Recibiu o Premi d’Honor de les Lletres Catalanes (1969) e a Medalla d’Or da Generalitat de Catalunya (1960).

Cronoloxía