Serafín/Serafina

Antropónimo que procede do hebreo serafim, plural de seraf ‘serpe’, ou de seraf, ‘queimar’. Saraf, na Biblia, era a serpe de bronce feita por Moisés no deserto do Sinaí, para protexer o pobo das enfermidades e das mordeduras das víboras; saraf interprétase como ‘queimador’ polo incenso que lle queimaban os xudeus; xa que logo, hai unha converxencia de dous valores semánticos. Os serafíns eran os espíritos puros que rodeaban a Deus no primeiro dos nove coros anxélicos; ao primeiro foron concibidos como serpes de lume ou lampos.