Storni, Alfonsina

Poetisa. A súa familia emigrou a Arxentina en 1896. Mestra e xornalista, a súa poesía evolucionou desde o posromanticismo a unha posición moi singular dentro das correntes de vangarda. Destacan La inquietud del rosal (1916), El dulce daño (1918), Ocre (1925), Mundo de siete pozos (1934) e Mascarilla y trébol (1938). En 1920 obtivo o Premio Nacional de Literatura.

Cronoloxía