tabulatura
tabulatura
s
f
[MÚS]
Procedemento de notación musical utilizado sobre todo durante os ss XV-XVII para transcribir as voces distintas da melodía principal na música polifónica, coa axuda de letras, cifras e outros símbolos dispostos en forma de táboa. Era utilizada especialmente para instrumentos solistas, como o órgano, a guitarra, a viola de man, o laúde e a arpa, entre outros.