teimar

(< teima)

v i
Insistir de maneira perseverante nalgunha cousa.

Ex: Teimaba en ir á festa e ao final conseguiuno.
v i
Cavilar de maneira obsesiva nalgunha cousa.

Ex: Non teimes máis niso que só che fai dano.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO teimar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles teimo
teimas
teima
teimamos
teimades
teiman

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles teimaba
teimabas
teimaba
teimabamos
teimabades
teimaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles teimei
teimaches
teimou
teimamos
teimastes
teimaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles teimara
teimaras
teimara
teimaramos
teimarades
teimaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles teimarei
teimarás
teimará
teimaremos
teimaredes
teimarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles teimaría
teimarías
teimaría
teimariamos
teimariades
teimarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles teime
teimes
teime
teimemos
teimedes
teimen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles teimase
teimases
teimase
teimasemos
teimasedes
teimasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles teimar
teimares
teimar
teimarmos
teimardes
teimaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
teima
-
-
teimade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles teimar
teimares
teimar
teimarmos
teimardes
teimaren

Xerundio teimando

Participio teimado
teimada
teimados
teimadas