trabar

(< trabe)

v t
Impedir o funcionamento ou o desenvolvemento normal de algo ou alguén.

Ex: Trabou a máquina para non traballar.
v t
Unir unha cousa a outra.

Ex: Hai que trabar todas as táboas.
v t
Iniciar ou dar comezo algo.

Ex: Trabaron unha fermosa relación.
v t
Poñer unha traba a un animal.

Ex: Trabou as bestas para que non escaparan.
v t
Apertar algo con forza entre os dentes.

Ex: Traboume o can do Pepe. OBS: Nalgunhas construcións omítese o complemento e adquire valor absoluto. Ex: Ten coidado co can que traba.
Sinónimos: morder.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO trabar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trabo
trabas
traba
trabamos
trabades
traban

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trababa
trababas
trababa
trababamos
trababades
trababan

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trabei
trabaches
trabou
trabamos
trabastes
trabaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trabara
trabaras
trabara
trabaramos
trabarades
trabaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trabarei
trabarás
trabará
trabaremos
trabaredes
trabarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trabaría
trabarías
trabaría
trabariamos
trabariades
trabarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trabe
trabes
trabe
trabemos
trabedes
traben

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trabase
trabases
trabase
trabasemos
trabasedes
trabasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trabar
trabares
trabar
trabarmos
trabardes
trabaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
traba
-
-
trabade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trabar
trabares
trabar
trabarmos
trabardes
trabaren

Xerundio trabando

Participio trabado
trabada
trabados
trabadas