Verdaguer i Santaló, Jacint

Poeta e escritor. En 1870 foi ordenado sacerdote. A súa obra nace de dúas fontes, a nostalxia e o soño. Unha boa parte dos poemas relixiosos son lendas ou alegorías populares, como Montserrat (1880). Lo somni de Sant Joan (1887) constitúe unha evocación das grandes figuras da historia da Igrexa. A triloxía Natzaret (1890), Betlem (1891) e La fugida a Egipte (1893) canta a infancia de Xesús. A expresión máis xenuína da nova produción son dous poemas épicos, de factura romántica, L’Atlàntida (1877), onde canta lendas dos tempos heroicos da humanidade; e Canigó (1886). Cultivou tamén a prosa.

Cronoloxía