vetón, vetoa

(< lat Vettones)

adx
Relativo ou pertencente ao pobo vetón.
s [HIST]
Individuo do pobo vetón.
s m pl [HIST]
Pobo prerromano que ocupou a zona occidental de La Meseta, entre o Duero e o Guadiana, na Península Ibérica. A súa economía foi de base gandeira. Axudaron aos lusitanos cando estes se alzaron contra a dominación romana.

Palabras veciñas